รักคุณจังเลยนะ คิดถึงคุณจัง
รู้หรอกว่าถ้าคุณยังอยู่ คุณก็อยากให้ผมมีคนใหม่เร็วๆ
ใช่ครับ ผมก็มีแล้ว ในใจมีคนอื่นๆ อีกหลายคน
คงไม่งอนใช่ไหม
แต่รักคุณเป็นที่หนึ่งเลย

เฮ้อ ทำไมเวลาของเรามันถึงได้สั้นจัง
แค่สิบปีเอง
วันนั้นแทบขาดใจ หมดเรี่ยวแรงจะทำอะไร
แต่มันก็ต้องผ่านไป
คุณก็ต้องไป ผมก็ต้องไป
สัญญานะ ว่าชาติหน้าและชาติไหนๆ
เราจะเจอกันอีก และจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้

ก็ช่วยไม่ได้สำหรับคนอื่นๆ นะ
ก็มีแต่คุณเท่านั้นที่ผมรู้สึกปลอดภัย ไม่มีความกังวลใดๆ เมื่ออยู่ด้วย
ผมรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณจะอยู่กับผมตลอดเวลา
เหมือนที่ผมทำให้คุณ และคนที่คุณรัก

ไม่ว่ามันจะผ่านมานานแค่ไหนแล้ว
ผมก็ยังเลี้ยงดูเจ้าลูกหมีสองตัวต่อไป
และต่อไปจนชั่วชีวิตของผม
ทุกอย่างที่คุณรัก ผมก็รักด้วย
แม้ว่าบางที ก็อดน้อยใจไม่ได้
ที่ไม่ใช่ผมเพียงคนเดียวที่อยู่ในใจคุณ
แต่ก็นั่นแหละ คุณก็ไม่ใช่คนเดียวในใจผมเหมือนกัน แหะๆ

แต่คุณเป็นที่หนึ่งเท่านั้น ไม่เป็นที่สองรองใคร

"คับหมอคับ"
คำเรียกที่ยังจำติดหูจนทุกวันนี้
ไม่เคยมีใครเรียกผมอย่างนั้น และไม่มีใครเรียกอย่างนั้นอีกจนทุกวันนี้

เหนื่อยเหลือเกินที่มีชีวิตอยู่โดยไม่มีคุณ
ไม่งั้นผมก็จะต้องโทรไประบายทุักเรื่องที่หงุดหงิดรำคาญใจ
เพราะคุณฟังโดยไม่เบื่อเลย

ผมยินดีจะฟังเพลงดำน้ำที่แสนจะมั่วของคุณ
เจ้าตัวเล็กรับมรดกนี้มาเต็มๆ
ฟังทีไรเป็นได้หัวเราะกลิ้ง

ชอบเหลือเกินที่เห็นเราอ้วนขึ้นทุกวัน
จะได้ไม่มีใครมาชอบเราอีก นอกจากเราสองคนเท่านั้น
จริงๆ นะ

คุณเป็นที่หนึ่งเท่านั้นในใจผม

ตัดไปที่ห้องนอนพ่อหมี ซึ่งพักกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ในห้องก็เลยมีสองเตียง เพื่อนเขาไม่เคยกลับมานอนตอนกลางวันอยู่แล้ว เพราะแผนกเขาไม่หยุดตอนกลางวันน่ะ แต่แผนกที่พ่อหมีทำงานจะหยุดตอนกลางวัน ก็เลยกลับไปนอนได้เกือบจะทุกวัน ยกเว้นจะมีงานติดพันแต่เช้า แต่ปกติพ่อหมีก็จะทำงานต่อไปจนถึงเที่ยงคืนทุกวันแหละ แหะๆ แก้ตัวหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าขี้เกียจ อิอิ

ตอนนอนกลางวัน พ่อหมีก็จะถอดเสื้อฟอร์มออก จะได้ไม่ยับ ส่วนพ่อหมูเขาใส่เสื้อเขียวของโรงพยาบาล ก็เลยไม่ได้ถอด ก็ให้เขานอนเตียงพ่อหมี พ่อหมีไปนอนเตียงเพื่อนแทน วันแรกๆ ก็นอนคนละเตียงอย่างนี้ แต่ต่อมา พ่อหมูก็บอกว่า เกรงใจเพื่อนพ่อหมี มานอนเตียงเดียวกันดีกว่า พ่อหมีคิดในใจ ก็อยากอยู่แล้วอะ แต่ต้องทำเชิงไว้ก่อน อิอิ พอนอนเตียงเดียวกัน ง่าาาา พ่อหมูมากอดพ่อหมีเฉยเลย ไม่กอดเปล่า ยังเอาหน้ามาซุกอยู่ตรงซอกคอ ขาก็มาก่ายบนขาพ่อหมี แล้วดันหลับไปอย่างมีความสุข อึ๋ยยย พ่อหมีได้แต่นอนตัวแข็ง นอนไม่หลับเลย ใครจะไปหลับลงล่ะนั่น ทั้งคิดไปต่างๆ นานา แล้วหน้าผากพ่อหมูก็มาอยู่ตรงจมูกพ่อหมี ทำไงดี โอ๊ย จูบซะเลยเป็นไง พ่อหมูก็ยิ้มหวานเชียว คนบ้าอะไร มาทำอย่างนี้ คือ ... ถึงขนาดนี้แล้วไม่ทำไรต่ออะดิ ยังนอนหลับปุ๋ยไปได้ กำ ปล่อยให้พ่อหมีนอนไม่หลับอยู่คนเดียว เอาเปรียบมากกกก งอนนะเนี่ย รู้ตัวไว้ซะด้วย อิอิ

แต่ก็นั่นแหละ เอาไม้ขีดมาจ่อไส้ตะเกียงขนาดนี้แล้ว มีหรือมันจะไม่ติดไฟ ในที่สุดวันหนึ่งพ่อหมีก็เลยปล้ำซะเลย อิอิ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่นนะเนี่ย ที่ไม่กล้าปล้ำมาตั้งนาน แต่พ่อหมูเป็นคนเริ่มก่อนนี่นา ก็อยากให้พ่อหมูปล้ำอะดิ แต่ดันไม่ปล้ำ วุ้ย ไม่เอาไหนเล้ยยย แต่ก็จริงๆ นั่นแหละ พ่อหมูอะ ไม่เอาไหนเลยในเรื่องแบบนี้ อิอิ

วันนั้นพ่อหมูยิ้มอย่างมีความสุข แต่พ่อหมีงี้ หน้าชาเป็นอิฐมอญเลย ไม่เคยปล้ำใครมาก่อนน่ะสิ แต่ก็นั่นหละนะ เป็นการบอกรักกันอย่างไม่มีคำพูด เพราะหลังจากนั้นเราก็ได้แต่คุยกันเรื่องอนาคตของเราสองคน แต่ไม่พูดคำว่ารักกันเลยตั้งนาน โห เพิ่งรู้ว่าการจะบอกว่า "รัก" คำเดียวสั้นๆ นี่มันยากเย็นจริงๆ นะ แต่พอบอกออกไปแล้วว่า "รักนะ" ก็ได้แต่บอกซ้ำๆ อย่างนี้ทุกวัน พ่อหมูสิ ไม่ค่อยจะพูดออกมาเลย มีแต่เขียนในจดหมาย แต่ไม่ต้องพูดก็ได้ เพราะรู้อยู่แก่ใจ

มีอยู่วันหนึ่งที่นอนรอพ่อหมูเคลียร์งานวันเสาร์อยู่ในห้องทำงาน ก็นอนหลับอยู่ที่โซฟาหลังห้อง อยู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นเพราะมีคนมาหอมแก้ม พ่อหมูนั่นเอง คงมานั่งมองหน้าพ่อหมีอยู่นานแล้ว คิดแล้วก็อดปลื้มไม่ได้ มันยิ่งกว่าการบอกว่ารักเสียอีก ยิ่งตอนที่พ่อหมูขับรถไปส่งที่บ้าน พอถึงหน้าบ้าน กำลังจะลงรถ พ่อหมูแอบขโมยจูบเอาดื้อๆ แต่ก็นะ เป็นแฟนกันแล้วมาทำอย่างนี้ เขินดิ ไม่ทันตั้งตัว อิอิ

แต่ไม่มีความรักไหนที่ราบรื่นไม่มีปัญหากันเลย เราผ่านอะไรกันมาเยอะ ซึ่งสำหรับหลายๆ คนคงเลิกกันไปเลย แต่เราก็ยังผ่านมาได้ ยังไม่เล่าดีกว่า แหะๆ เดี๋ยวจะหมดอารมณ์หวานแหววเสียเปล่าๆ

วันนี้เขียนเรื่องพ่อหมู ซึ่งเป็นคนพิเศษของพ่อหมีดีกว่า อิอิ

พ่อหมูเป็นคนต่างจังหวัด เข้ามาเรียนมัธยมในกรุงเทพ จบมัธยมก็ไม่ได้เรียนต่อ แต่ทำงานเป็นพนักงานขายที่ห้างแห่งหนึ่ง แล้วต่อมาก็มาทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เป็นเวลาเดียวกันกับที่พ่อหมีเข้ามาเรียนเฉพาะทางต่อที่โรงพยาบาลแห่งนั้น แล้วก็ต้องทำงานด้วยกัน บางวันก็สองสามชั่วโมง บางวันก็แค่ได้เห็นหน้ากัน แต่ว่า คนไรหว่า หุ่นดีเป็นบ้า หน้าตาก็ใช้ได้ นิสัยดี อารมณ์ดี ช่างคุย ร่าเริงได้ทั้งวัน แอบชอบจริงๆ นะ แต่เขาก็ดีกับเรา ดีกับทุกคน สงสัยเราจะชอบเขาฝ่ายเดียวซะแล้ว เหมือนที่ผ่านๆ มา

พ่อหมูชอบร้องเพลงนะ โดยเฉพาะเพลงลูกทุ่ง ร้องได้ทุกเพลง แต่ดำน้ำทุกเพลงเหมือนกัน เฮ้อ กำ อิอิ พาให้คนหัวเราะได้ประจำ ใครได้รู้จักเป็นต้องชอบความอารมณ์ดีของพ่อหมูทุกคนไปแหละ อาจารย์ที่ว่าดุๆ ยังยกไว้ให้คนนึง เพราะเห็นหน้าพ่อหมูแล้วก็อดเอ็นดูปนขำไม่ได้ อิอิ

พ่อหมีก็เลยชอบเรียกใช้พ่อหมูทำงานด้วย เป็นที่รู้กันว่าถ้าพ่อหมีเข้ามาทำงานในห้องนั้น พ่อหมูต้องมาเป็นผู้ช่วย อิอิ ทำงานไป ฟังพ่อหมูคุยไป หัวเราะไป คลายเครียดดีออก ด้วยความใกล้ชิดสนิทสนมกัน ก็เลยเป็นเหมือนเพื่อนกันไปเลย เพราะพ่อหมีก็ชอบคุยสนุกสนานกับเจ้่าหน้าที่มากกว่าจะไปอยู่กับอาจารย์ให้มันอึดอัดหัวใจอยู่แล้ว ตกเย็นบางทีห้องนั้นเขาก็ไปหาซื้ออะไรมากินบ้าง ถ้าเลยไปถึงนอกเวลางานก็มีเหล้ามาแกล้มกับด้วย อิอิ พ่อหมีก็มักจะควักกระเป๋าช่วยจ่ายด้วย แล้วก็มาแจมด้วยเป็นครั้งคราว จนทำให้ความสนิทสนมกับพ่อหมูเป็นพิเศษ ก็เหมือนจะไม่ได้พิเศษกว่าคนอื่นๆ เท่าไหร่ เพราะก็คุยเล่นไปได้กับทุกคน แต่ถ้าเข้ามาทำงานละก็ ต้องพ่อหมูคนเดียวเลย ยกเว้นว่าจะถูกอาจารย์เรียกใช้ไปเสียก่อน

พ่อหมูย้ายหอพัก พ่อหมูกลับบ้านต่างจังหวัด พ่อหมูลาบวช อะไรก็ตาม รู้ไปหมด ไม่เคยถามเลย แต่พ่อหมูเล่าให้ฟังไปเรื่อย ไม่รู้สรรหาอะไรมาเล่าได้นักหนาเวลาทำงานด้วยกัน แล้วยังงี้จะไม่ติดใจได้ไง เพราะจริงๆ พ่อหมีเป็นคนเงียบๆ ไม่ช่างคุยอยู่แล้ว คือหาเรื่องมาคุยไม่เก่ง แต่ถ้ามีเรื่องแล้วก็คุยได้

ถึงตอนสำคัญ วันหนึ่งพ่อหมูไปขริบหนังมา เลยนอนซะที่ห้องทำงานสองสามคืน จะได้ไม่ต้องเดินมาก ไม่งั้นเจ็บแย่ อิอิ ส่วนพ่อหมีทำงานกลางคืนเป็นประจำอยู่แล้ว ก็เลยแวะมาคุยด้วย คุยกันไปคุยกันมา พ่อหมูถามว่าจะดูมั้ย เอาละสิ อ๊ากก อยากดูอะ แต่ก็ทำิหน้าตาย "ก็เอาสิ" แต่เอ มันยังไงล่ะเนี่ย พ่อหมูก็รู้อยู่ว่าพ่อหมีก็เคยผ่าให้คนอื่นมาแล้ว จะมาให้ดูทำไม พ่อหมูคิดอะไรอยู่ว้า โอ๊ย คิดไม่ตก แต่ดูก่อนดีกว่า ฮ่าๆๆ

ง่าาาา พอถอดกางเกงออกมา หน้าพ่อหมีงี้ชาไปหมดเลย ไม่เคยเห็นคนอะไรรูปร่างดีขนาดนี้ แ่น่นอนละ ไอ้นั่นน่ะมันถูกผ้าก็อสห่อไว้มิดชิด แม้แต่ขนก็โกนเกลี้ยงเกลา ไอ้ตรงนั้นน่ะไม่มีอะไรให้ดูหรอก แต่หน้าท้อง และช่วงขาอะดิ สุดยอดดดดดดดดด เกินคำบรรยาย พ่อหมีพูดอะไรไม่ออกเลย วันนั้นก็ผ่านไป ทำเชิงหน้าตายไปงั้นแหละ แต่เก็บเอาไปฝันกลางวันประจำ

จากวันนั้น พ่อหมีกับพ่อหมูก็ไปกินข้าวกลางวันด้วยกันสองคนประจำ กลับมาพ่อหมีก็ไปนอนหอ ส่วนพ่อหมูก็นอนที่ห้องทำงานด้านหลัง พอได้เวลางานก็มาทำงานกันต่อ จนมาวันหนึ่ง พ่อหมูก็มาบ่นว่าที่ห้องคนเยอะ ที่นอนไม่พอ ไปนอนที่หอพ่อหมีด้วยได้ป่าว เอ้า เอาละสิ ....... มีเหรอที่พ่อหมีจะปฏิเสธ ฮ่าๆ แอบทำหน้าหื่นในใจ ไม่กล้าแสดงออก

จุดจุดจุด ตอนนี้หยุดดื้อๆ อย่างนี้แหละ ค่อยมาเล่าต่อ ฮี่ๆๆ

edit @ 1 Nov 2008 09:35:06 by พ่อหมี